Dün gece, 6 sene aradan sonra Şebnem Ferah yeniden sahneye çıktı. Bu cümle kulağa sıradan bir ara gibi gelebilir. Ama bu öyle bir ara değildi. Bu, zamanı takvimle ölçemeyeceğiniz türden bir yokluktu. Çünkü 6 yıl çok uzun bir zaman. Bazılarımız için bir ilişkinin bitişinden daha uzun. Bazılarımız için bir şehri terk etmek, bir hayatı değiştirmek, bir yasın içinden geçmek kadar uzun.
“Siz hiç seyircisine vokal yapan bir diva gördünüz mü? Biz gördük. İyi ki gördük.”
Mesela ben…
“Babam Oğlum” şarkısında bıraktığım birini geride bırakalı 6 seneden de fazla olmuştu. Dün gece fark ettim; o kadar zaman geçmiş ki yeniden sahneye çıkacak cesareti ancak bulabilmişiz.
Playlist’te “Babam Oğlum” yoktu.
Kraliçemiz bizi hesaplaşmalarla uğraştırmadı.
Ama Bugün vardı.
Ve Bugün, bir vedanın keskinliğine yazılmıştı. O keskinlik, 6 yıl sonra hiç çağırılmadan geldi. Kalbimizin ortasına sandalyesini çekti ve sessizce oturdu. O an anladım…Sevilmeye can atan, milyonlarca kere denize açılan bütün benliğimin, 35 yaşımda kemiklerime kadar öğrendiği şey aslında çok basitti: “Sevmek gibisi yok.”
Binlerce kişiyle birlikte bunu bağırarak söyledik. Belki de birbirimizi onayladık. Sigaranın hiçbir zararını vücuduna almadan bir ilişkiden çıkıp gidenlerin ardından birbirimizin sırtını sıvazlayıp “geçmiş olsun” dedik. 20’li yaşlarımda daha suçlayıcıydım. Ama 30’ların ortasında insan şunu öğreniyor ki zararlar da hesaplar da ortak.
“Kalbi elleri kadar küçük olmayanlar bilir. Herkese masada yer bulunur çünkü dünya yuvarlaktır.”
Kalp kıranın da bir gün kalbi kırılır. Er geç eve dönersin. Kimilerinin ilk Şebnem Ferah konseriydi o gece. Ne kadar şanslılar! Anne babalarıyla gelenleri gördüm. Yeni nesil anne babalar bizimkilerden biraz daha farklı. Biz Y kuşağı olarak uzun yollarda ailecek Şebnem Ferah dinleyebilmek için ciddi mücadeleler vermiş bir nesiliz. Bunu artık itiraf edebiliriz.
Biraz yol almış olanlar, Yolun sonuna geldiğini düşündüğü zamanlar olmuş olanlar… Hepimiz, Şebo’nun Hanı’nda biraz dinlendik dün gece. Geçmişi, geleceğe bakarak yâd ettik. İlginç bir dinlenme tesisi huzuru hissetti herkes. Sonra otobüslere binip kulaklıklarımızı takıp gideceğimiz yere doğru devam ettik çünkü bizler yola devam edenlerdik. Tevazusunu…Sesini…Güzelliğini… Ama her şeyden önce sadece Şebnem Ferah dinleyip ağlayarak uykuya dalanların bileceği o öfkeli şefkati hissettik yeniden. Ve galiba o da bizi çok özlemiş. İstersek burada biraz ağlayabiliriz çünkü bunun bir adı yok. Bu duygunun bir tanımı yok. Bir rock yıldızı tarafından özlenmiş olmak nasıl anlatılır bilmiyorum.
Omzundan öpüyoruz seni Şebnem. Kendini bizden mahrum bıraktıran her neyse, geçmiş gitmiş olsun. Mayın tarlasında dolaşmayalı öyle uzun zaman olmuş ki… Rehberimiz geri gelmiş. Artık güvenle dağılabiliriz.
Merve Ergün Kimdir?
Merve Ergün, Ankara Üniversitesi İletişim Fakültesi mezunu olup 2017 yılından bu yana nefes koçu olarak bireylerin fiziksel ve zihinsel dönüşüm süreçlerine rehberlik etmektedir. Aynı zamanda, Non Red Fish Company adlı proaktif bir reklam ajansının kurucu ortağıdır. Yaratıcı içerik üretimi ve iletişim stratejileriyle ilgilenir. Mitoloji, içgörü ve mindfulness temalarını işlediği yazılarıyla tanınan Merve, sezgisel yaklaşımı ve derin içgörüleriyle geniş bir kitleye ilham vermektedir.
©mümkün dergi
Yasal Uyarı: Yayınlanan köşe yazısı/haberin tüm hakları Yuka Ajans Yay. ve Org. Tic. Ltd. Şti.’ye aittir. Köşe yazısı/haberin tamamı ya da bir kısmı kaynak gösterilmesi ve/veya habere aktif link verilmesi halinde dahi kesinlikle kullanılamaz.
Ayrıntılar için lütfen tıklayınız.
