Çocukken Bitmeyen Yazlar Nereye Kayboldu?
Farkındalık

Çocukken Bitmeyen Yazlar Nereye Kayboldu?

Arkamızda bıraktığımız yaz gerçekten de jet hızıyla geçmedi mi? Yoksa sadece bana mı böyle geliyor diye sorgularken buluyorum kendimi. Oysaki biz çocukken her şey ne kadar güzel ne kadar büyülüydü. Yaz tatilleri sonsuzluk gibi önümüzde uzar, biz de büyükannelerimizin bahçesinde oynarken oynamaktan bile sıkılır, bitimsiz öğleden sonralarında derin uykulara yatardık. Şimdi ne uyuyabiliyoruz ne de zaman o kadar uzun hissediliyor…

İki bin yirmi altı yılının sonbaharını yarıladık ve kışa doğru ilerliyoruz. Ben de kırk altıncı yaşımın ikinci yarısına giriş yapıyorum. Zamanla ilişkim her zaman sorunluydu ama bu kadar da “AN”da olamayış pek de normal değil sanki.

Çoğu zaman gelecekte yaşayan bir zihnim var. Geleceği düşlemeyi, planlar projeler yapmayı seviyorum. Geçmişe çok da takılan biri değilim ama AN’da olmayınca da pek çok şeyi kaçırıyorum aslında. Ve sanırım yaşım ilerledikçe her şey çok hızlandı ve ben hiçbir şeye yetişemiyorum gibi bir hisle dolmaya başladım. Eğer siz de benim gibi hissediyorsanız gelin bir de bilimin penceresinden konuya yaklaşıp rasyonel zihinlerimizi rahatlatalım.

Reklam
Çocukken Bitmeyen Yazlar Nereye Kayboldu?

Aslında bize neler oluyor?

Bilim insanları, zamanın nasıl geçtiğini hissetmemizle, geçmişte yaşadığımız bir dönemin ne kadar uzun sürdüğünü düşünmemizin birbirinden farklı şeyler olduğunu söylüyor. Örneğin sıkıcı bir toplantıda dakikalar geçmek bilmezken geriye dönüp baktığımızda birbirinin aynısı toplantılarla dolu ayların nasıl geçtiğini anlayamayabiliyoruz.

Bunun olası açıklamalarından biri hafızamızın çalışma biçiminde saklı. Çocukken dünya bizim için yeniliklerle dolu. İlk kez gördüğümüz yerler, tanıştığımız insanlar, öğrendiğimiz beceriler ve yaşadığımız sayısız ilk deneyim hafızamızda birbirinden ayırt edilebilir izler bırakabiliyor. Yetişkinlikte ise hayatımız giderek daha fazla alışkanlık ve rutin etrafında şekilleniyor. Birbirine benzeyen günler, geriye dönüp baktığımızda hafızamızda daha az belirginleşebiliyor.

Üstelik yaş aldıkça belleğimizin bazı işlevleri de değişiyor. Yeni olayların ayrıntılarını hatırlamak veya bir deneyimin tam olarak ne zaman yaşandığını anımsamak eskisine göre zorlaşabiliyor. Buna karşılık bilgi birikimimiz ve deneyimlerimiz artmaya devam edebiliyor. Yani yaşlanmak, hafızamızın bütünüyle zayıflaması anlamına gelmiyor. Özetle yaş aldıkça yaşadıklarımızın genel anlamını koruyabilirken bazı ayrıntılarını hatırlamakta daha fazla zorlanabiliyoruz.

Araştırmacılar, geçmişteki bir dönemin ne kadar uzun hissedildiğinde hatırlayabildiğimiz olayların ve bu olayların birbirinden ne kadar farklı olduğunun rol oynayabileceğini düşünüyor. Birbirinden farklı ve dikkat çekici deneyimler, hafızamızda birbirine benzeyen sıradan günlere kıyasla daha belirgin izler bırakabiliyor.

Ancak bu, yaşlandıkça yılların hızlanmasının tek ve kesin açıklaması değil.

O halde belki de kendimize başka bir soru sormalıyız: Yıllar gerçekten daha hızlı geçmiyor da biz geriye dönüp baktığımızda birbirinden ayırt edebildiğimiz daha az gün mü hatırlıyoruz? Her şey rutinleşip, otomatik pilotta mı yaşıyoruz?

Aslında bize neler oluyor?

Zamana yetişmeye çalışırken

Sanırım bu otomatik pilot halinin tek nedeni yaş almak da değil. Yaşadığımız çağın hızının da bunda payı var. Çünkü çok işimiz var…Durmaya, kutlamaya, hissetmeye ve coşkuya vaktimiz yok sanki. Teknolojinin de işin içine girmesiyle haddinden fazla otomatikleşen iş günümüz, günü verimli geçirmek adına bizlere daha dolgun bir iş listesiyle geri dönüyor sanki.

Eskiden pazara gitmenin bile günün başlı başına bir faaliyeti olduğu zamanlar vardı mesela. Şimdi en basit şekilde yaşamayı seçenimiz bile hayata yetişmekle meşgul. Çılgın bir döngü… Ve çoğu da bizden bağımsız. Yaşam paradigmalarımızı değiştirmemiz gerekiyor gibi hissediyorum. Üstelik bunu yıllardır dillere pelesenk olmuş, Ege’de bir sahil kasabasına yerleşip kafe açma klişesine sığınmadan da yapabiliriz. İhtiyacımız olan şey kaçmak değildir belki de; kendimize özgü bir yaşam hayali kurmaktır.

Zamana yetişmeye çalışırken

Kendi hayalimiz içinde yavaşlamak nasıl mümkün?

Düşlemeyi seven biri olarak bu konuyu uzun süredir çalışıyor, bolca pratikler yapıyorum. Gerçekleşmiş onlarca hayalim de var üstelik. O yüzden azıcık ahkam kesme hakkını kendimde görüyorum. Faydası olduğunu düşündüğüm birkaç pratiği liste haline buradan paylaşayım:

  • Hayallerinize takviminizde yer açın. Hepimizin yapılacaklar listesi var. Peki ya yaşamak istediklerimizin listesi? Bir gün yaparım dediğiniz şeylerden birini seçin ve ona gerçekten zaman ayırın. Hayaller yalnızca geleceğe ait olmak zorunda değil.
  • Hayatınıza küçük ilkler ekleyin. Yeni bir yer keşfedin, hiç okumadığınız türde bir kitap okuyun, bilmediğiniz bir şey öğrenin. Büyük değişimler şart değil. Alışkanlıklarımızın dışına çıktığımızda hafızamızda yeni izler bırakabilecek deneyimlere de alan açıyoruz.
  • Güzel anları kutlamayı ertelemeyin. Büyük başarılar, özel günler, önemli dönüm noktaları… Kutlamak için illa olağanüstü bir şey olmasını beklemeyin. Bazen güzel bir sohbetin, tamamlanan bir işin ya da kendinize verdiğiniz bir sözün hakkını vermek de kutlamaya değer.
  • Bazen hiçbir şey yapmamaya izin verin kendinize. Boş zamanlarımızı da verimli geçirmek zorunda değiliz. Telefonu bir kenara bırakıp yalnızca oturmak, etrafı izlemek, düşünmek veya hayal kurmak… Çocukluğumuzun o bitmek bilmeyen öğleden sonralarından biraz ödünç alabiliriz böylece.
  • Dönüp hayatınıza bakın. Ay sonunda neler yaşadığınızı, neler öğrendiğinizi, sizi nelerin mutlu ettiğini hatırlamaya çalışın. İsterseniz birkaç satır yazın. Çünkü bazen zamanın nereye gittiğini anlayamıyoruz ama durup baktığımızda aslında ne kadar çok şey yaşadığımızı fark ediyoruz.

Tüm bunları hakkıyla uygulamaya rağmen siz de benim gibi hala zamanın hızla geçmesi problemini çözememişseniz boş verin! Fazla düşünüp sorgulama hastalığına da yakalanmamak gerek zira! Modern insanın kendine haddinden fazla sorun yarattığını düşündüğüm için gereksiz vesveselerle, “yıllar hızla geçiyor ben de yaşlanıyorum” diye düşünmeyi bıraktım ben. Ama tabii zihin bu, durmuyor…

Şimdilerde yepyeni bir sorum var kendime. Belki siz de bunu kendinize sorarsınız diye bir sonraki yazıya kadar buraya bırakmak istiyorum:

“Kendimi hayatın içinde mi, yoksa sürekli bir sonraki hayatın hayalini kurarken mi yakalıyorum?”


©mümkün dergi

Yasal Uyarı: Yayınlanan köşe yazısı/haberin tüm hakları Yuka Ajans Yay. ve Org. Tic. Ltd. Şti.’ye aittir. Köşe yazısı/haberin tamamı ya da bir kısmı kaynak gösterilmesi ve/veya habere aktif link verilmesi halinde dahi kesinlikle kullanılamaz.
Ayrıntılar için lütfen tıklayınız.

Reklam
nihan-uycan-ozen_
Yazar, sosyal girişimci…”Her yeni adımla kendine biraz daha yaklaşmış, yapmak istediklerini keşfetme yolunda ilerleyen bir ruh. Toplumda sosyal fayda yaratımını @kopruproject ile destekliyor.