Kadim Bir Bilginin Bugünkü Sesi: Özge Uysal İle Şamanizm 101 Üzerine
Kitap

Kadim Bir Bilginin Bugünkü Sesi: Özge Uysal İle Şamanizm 101 Üzerine

İnsan bazen bir kitabın peşine düşer; bazen de bir kitap, insanın yıllardır peşinde olduğu sorulara yeni kapılar açar. Kadim öğretilere duyduğumuz ilgi de çoğu zaman böyle başlar: bir merakla, bir karşılaşmayla, hayatın bizi durup düşünmeye çağırdığı bir eşikte.

Yaklaşık on beş yıldır yayıncılık dünyasında çalışan, Omega Yayınları’nın genel yayın yönetmeni ve editör Özge Uysal, Şamanizm 101 ile bu kez okurun karşısına yazar kimliğiyle çıkıyor. Kendi yaşamındaki kırılma noktalarından doğan arayışını, farklı coğrafyaların şamanik geleneklerine uzanan bir araştırmaya dönüştürüyor. Ancak onun için Şamanizm, benimsenmesi gereken yeni bir kimlikten ziyade, insanın kendini tanımasına ve yaşamla kurduğu ilişkiyi derinleştirmesine aracılık eden öğretilerden biri. Kitabının editörü olarak bu sürece yakından tanıklık etmiş olmam, söyleşimize ayrı bir pencere açtı. Kimi zaman bir metnin en önemli dönüşümü, yazarının kendi cümleleriyle yeniden ilişki kurduğu anda başlıyor.

Özge’yle bu söyleşide kadim bilgeliğin bugünkü karşılığını, doğayla giderek zayıflayan bağımızı, spiritüelliğin tüketim kültürüyle ilişkisini, niyet ve iradenin sınırlarını, unuttuğumuz topluluk bilincini konuştuk. Bir de yıllardır başkalarının kitaplarını yayıma hazırlayan bir editörün kendi metniyle karşılaştığında yaşadığı o tanıdık çatışmayı…

Reklam

Özge, Şamanizm 101’de okuru farklı coğrafyalara, inançlara ve kadim geleneklere uzanan bir yolculuğa çıkarıyorsun. Ancak her kitabın ardında, yazılmasından çok önce başlayan kişisel bir hikâye de vardır. Senin Şamanizmle yolun ilk ne zaman ve nasıl kesişti? Bu karşılaşma, dünyayı algılama biçiminde neleri değiştirdi?

Yaşam, çeşitli eşikler ve o eşiklerin bizi davet ettiği serüvenlerden oluşuyor. Bu eşikleri, Şamanizm’de de Astroloji’de de Tasavvuf’ta da görmek mümkün. O eşiklerden geçmek ve o serüvenlere çıkma cesaretini kendimizle bulmak içinse “yanmamız” gerekiyor. İşte ben hem maddi hem manevi vesileler ile yandığım ve bu yangına deva olacak sular aradığım bir dönemde, Şamanik alanda çalışan ustam Kübra Saatçıoğlu ve onun kelimeleriyle tanıştım önce. Sonra onu bir süre sosyal medyadan takip ettim. Tam pandeminin eşiğindeyken de (tüm dünya ile durduğumuz o eşiği henüz bilmiyordum tabii) onunla bir Kakao Seremonisi vesilesiyle İstanbul’da yan yana geldik ve benim bu öğretiyle yolculuğum da adım adım derinleşti o buluşmadan sonra.

Önce kitaplar, sonra şamanik hayvan rehberliği eğitimleri, sonra Munay Ki öğretisi, sonra şamanik bitki rehberliği eğitimleri ve Kakao Seremonileri derken, beni ben yaptığını sandığım yaralardan, tanımlardan özgürleştiğim ve hem kendimle hem başkalarıyla hem de Allah’la muhabbetim şefkatle derinleştiği bir serüven oldu benimkisi. Ve, her birimizin biricik serüveni gibi, benimki de son nefesime kadar devam edecek. Bu ömrün hakkını vermek, en büyük dileğim. Bu serüvenden doğan bir araştırma kitabı yazmak da yaşamım üzerine verdiğim emeğin meyvesi oldu.

“Ben hayatı bir vesileler yurdu olarak görmeyi ve buradan okumayı severim.”

Günümüzde bir öğretiye ilgi duymak, onu araştırmak ya da ondan beslenmek, çoğu zaman o öğretinin temsilcisi olmakla eş tutuluyor ya da mutlaka o kimliği benimsemeyi gerektiriyormuş gibi bir algı var. Oysa senin Şamanizme yaklaşımında, insanın kendini tanıma yolculuğuna eşlik edebilecek bir bilgelik alanı görüyorum. Bu ayrımı biraz açar mısın? Bir öğretiyi benimsemekle ondan beslenmek arasında nasıl bir fark var? Ve Şamanizm 101’in okurun kendi yolculuğunda nasıl bir yere sahip olmasını istiyorsun?

Bu kitabı yazmadan önce, bu algıdan çok da haberdar olmadığımı söylemeliyim. Ben kitaplarla iç içe büyüyen, yaşama ve yeniye dair tükenmez merakının peşinden giden biri olduğum ve lisansta da felsefe eğitimi aldığım için, bence bir şeye ilgi duymak ve onu araştırmak için merak yeterli. Bu merakın bizi nereye götüreceğini bilmek elbette mümkün değil. Benim hikâyeme baktığımızda, yolculuğum kendimden bir yazar doğurmama vesile oldu.

“Şamanizm’de derinleşiyorum diye kendi dini inancımı terk etmiş değilim. Aksine, Şamanik öğretinin beni kendime ve Yaradan’a daha da yaklaştırdığını ve daha gerçek bir ilişki kurmam için bana yol gösterdiğini söyleyebilirim.”

Ben hayatı bir vesileler yurdu olarak görmeyi ve buradan okumayı severim. Neşede de kederde de ölçülü ancak insanın hayatla bağını kuvvetli tutacak bir dayanak noktası sunuyor bence bu okuma. Şamanizm de benim hayatımda güçlü, beni çok farklı şekillerde etkileyen ve dönüştüren bir öğreti oldu. Şamanizm’de derinleşiyorum diye kendi dini inancımı terk etmiş değilim. Aksine, Şamanik öğretinin beni kendime ve Yaradan’a daha da yaklaştırdığını ve daha gerçek bir ilişki kurmam için bana yol gösterdiğini söyleyebilirim.

Dilerim ki Şamanizm 101 ve kelimelerim hem akademik anlamda meraklı hem de yaşam yolculuğunda kendine bir deva, bir can suyu arayan okurlarla buluşsun ve bu yaşam yolculuğunda ihtiyaç duydukları her ne ise ona kavuşmanın mümkün olduğunu hatırlasınlar.

Kadim Bir Bilginin Bugünkü Sesi: Özge Uysal İle Şamanizm 101 Üzerine

İnsanlık tarihi boyunca doğayla kurduğumuz ilişki, hayatta kalma mücadelesinden kutsal olanla temas kurmaya kadar pek çok anlam taşıdı. Bugünse doğayı çoğunlukla yararlanılacak bir kaynak olarak görüyoruz. Sence modern insan doğayla ilişkisini yeniden kurmaya çalışırken gerçekte neyi arıyor? Kaybettiği bir bilgiyi mi, yoksa kaybettiğini düşündüğü bir aidiyet duygusunu mu?

Uzun yıllar boyunca doğa denilince akla ağaçlar, hayvanlar ve bitkiler, medeniyet denilince de akla insan geldi. Bu ikisi yan yana pek anılmadı çünkü medeniyet ilerledikçe, doğayı daha da araçsallaştırdık ve bizim kültürümüzde de olan “can bilinci”ni tamamen unuttuk. Bu neden böyle oldu, bu algının beslenmesi kimlerin işine yaradı, bu ayrı bir sohbet konusu. Gerçekte biz insanlar doğanın bir parçasıyız; bedenimizde her elementin bir karşılığı var; varlığımızda, bizi besleyen kaynakların izleri var. Bugün, parçası olduğumuz o aileye ihanetimizden dolayı hepimizin içsel olarak büyük bir acı çektiğini düşünüyorum. Farkında olalım ya da olmayalım Ruh için ihanet, büyük bir yara. Bu yanlıştan, bu ihanetten dönmenin ve kendimizi affettirmenin yollarını aradığımızı düşünüyorum. Kimimiz, neyi aradığının bilincinde değil ve öylesi bir hâl içinde ki, çeşitli yollarla kendini uyuışturmanın bir yolunu buluyor. Kimimiz, kurtarıcı rolünde; kendi içsel kaynaklarını tüketmek pahasına daha fazlasını sunarak kendini feda ettiği için, hizmetin hûşûsu ile temas içinde olacağına büyük bir yılgınlık içinde.

Hatırlatmak isterim ki bizler, her birimiz bu dünyanın biricik bekçileriyiz ve bu görevimizi, birbirimize en büyük hizmeti, hâl diliyle yaşayarak sunabiliriz. Başkaları tarafından tuhaf ya da anlamsız bulunsa dahi seçtiklerimiz ve kolay ulaşılabilir ve çoğunluk tarafından kabul görmüş dahi olsa seçmediklerimizle birbirimizin yaşam yolculuğunda kıymetli birer pusula olabiliriz.

Kadim öğretilere yönelik ilginin arttığı bir dönemde yaşıyoruz. Bir yanda insanların anlam arayışı, diğer yanda spiritüelliğin giderek büyüyen bir tüketim alanına dönüşmesi var. Ritüellerin, sembollerin ve inisiyasyonların hızla tüketilebilir deneyimlere dönüştüğü günümüzde, sahici bir ruhsal arayışla spiritüel tüketim arasındaki farkı nasıl tanımlarsın?

Burada iki temel işaretten bahsedebileceğimizi düşünüyorum. Birincisi, öğretiyi, ilmi, bilgiyi aktaran kişi ve aktardığı şey ile ilişkisi. İkincisi de bize aktarılan öğreti, ilim, bilgi ile bizim kurduğumuz ilişki. İçine dahil olduğumuz günümüz sisteminin yaşam mottosunun, “daha kolay-daha hızlı-daha çok” olduğunu düşünüyorum. Hatta geçtiğimiz yıllarda Gölge arketipine dair verdiğim online atölyelerde, bugün kolektifin gölge’sinin mottosu olarak bunu anlatıyordum. Biz de düşünce ve yaşam alışkanlıklarımız ile buna o kadar kolay kapılabiliyoruz ki, her şey birer “araca” dönüşebiliyor. Bir şeylerin araca dönüşmesi mesele değil, mesele bugün artık araçlar koleksiyonun içinde, yolunu ve bağlantısını kaybetmiş insanlara dönüşmüş olmak.

Hayatıma bir alışkanlık, bir öğreti, bir insan dahil ediyorsam, onunla kurduğum ilişkinin hakkını vermem gerekiyor. Benim pusulam bu. Yogaya mı başladım? Aklıma evvelâ giyeceğim tayt, kullanacağım mat geliyor. Yogaya dair yaygın kullanılan araçlara sahip olmak ve bunları sergilemek, yoga yapmaktan daha havalı bir şeye dönüştü. Eğer peşinde olduğum şey “biri” gibi görünmekse kendimle ilişkime dönüp bu ihtiyacın kaynağını keşfetmem elzem. Yoksa bugün yoga popüler olur, yarın başka bir şey ama sen, koca bir ömrü, hiçbir ilişkinde derinleşemeden, hayatın hakkını veremeden yaşamış bulursun kendini.

Felsefe birinci sınıfta, Apollon Tağınağı’nın girişindeki söz öğretilir: “Nosce te ipsum – Kendini bil.” Kendimi nasıl bilebilirim? Kendimi tanıyarak. Kadim öğretilerin de dinlerin de bizi çağırdığı yer işte burası. Kendimi bilmek için de bir şeyi neden yaptığımı ve seçtiğimi bilmem, kararlarımı besleyen içsel arketipleri ve yaralarımı tanımak zorundayım.

Şamanik öğretilerde şifa, ruhsal bütünlük ve denge kavramları önemli yer tutuyor. Günümüzdeyse psikoloji, sinirbilim ve travma araştırmaları da insanın beden ve zihin arasındaki ilişkisini farklı açılardan inceliyor. Sence kadim şifa anlayışlarıyla çağdaş bilim arasında nasıl bir diyalog kurulabilir? Bu iki alanın birbirini besleyebileceği ve birbirinden ayrılması gereken noktalar neler?

Kadim olan ile çağdaş bilimi, bilgileri araştıran ve aktaran ve birbirini tamamlayan iki önemli bilgi-deneyim kaynağı olarak görüyorum. Kadim bilgi, kuşaktan kuşağa aktarılan bir bilgi hazinesi. Ancak bir yerde bağlantı kopmuş: Bilgi bize aktarılmış ancak bilginin ardındaki ilim unutulmuş. O yüzden, özellikle kendini zihnin araçlarıyla açıklanan bilgiye-deneyime yakın hisseden kişiler tarafından kadim olan uzun yıllar boyunca “safsata” olarak adlandırıldı. Bir de zihnimiz, bir şeyleri ikilikler yoluyla kavramaya eğilimli, bu sebeple rasyonel görülmeyen alanlarla ilgilenen kişiler entelektüel çevrelerden bir süre dışlandılar ya da bu çevrelerde dalga konusu oldular. Ancak bugün, çağdaş bilimin araçları kullanılarak yapılan araştırmalar çoğalıyor ve yoganın, nefes pratiklerinin, meditasyonun, “birlikte” yapılan pratiklerin bize ne kadar iyi geldiğini öğreniyoruz. Epigenetik çalışmalar, aile dizimlerinde uzun yıllardır konuşulan “nesilden nesile aktarılan travma” konusunun hücresel düzeyde nasıl mümkün olduğuna dair bilgi edinmemize ve kadim olanla rasyonel parçamızla bağlantı kurmamıza vesile oluyor. Buna kalpten ve çok sahici biçimde şükrediyorum çünkü bu çalışmalar vesilesiyle hem daha çok insan, kendini kadim olanın şifasına açabiliyor hem de iki yakanın insanları, birbirleriyle daha çok temas ediyor, birbirlerinin gerçeklerine kulak veriyorlar, birbirlerinin şahitliğinde dönüşüyorlar.

Kadim Bir Bilginin Bugünkü Sesi: Özge Uysal İle Şamanizm 101 Üzerine

Kitabında niyet, yaratım ve duygusal hizalanma üzerinde duruyorsun. Modern spiritüel söylemde ise zaman zaman insanın yaşamındaki her şeyi kendi düşünceleriyle yarattığı iddiasıyla karşılaşıyoruz. Bu yaklaşım, özellikle kayıp, hastalık, yoksulluk ya da toplumsal eşitsizlikler söz konusu olduğunda kişiye ağır bir sorumluluk yükleyebiliyor. Şamanik yaratım anlayışını bu tür yorumlardan nasıl ayırıyorsun? İnsan iradesinin ve niyetinin sınırları sence nerede?

Aslında bizim toplumumuzda manifest konusu, irade kavramı üzerinden anlatılabilir ve anlaşılabilir. İslamiyet’te bildiğimiz bir şey var: Bir külli irade, bir de cüzi irade var. Külli İrade, tamamen Allah’a mahsus, kulun bunu idraki mümkün değil. Cüzi irade ise Yaradan’ın bir parçası olarak yaratılan insanın sınırlı şekilde kullanabildiği ve seçimlerinden sorumlu olduğu bir alan. Yani bu ne demek? Hayatıma dair müdahale edebileceğim ve hiçbir şekilde müdahalemin söz konusu olmadığı şeyler var.

Konunun ikinci katmanı, niyette samimiyet. Buhari’nin aktardığı bir hadis var: “Ameller niyete göredir. Herkes sadece niyetinin karşılığını alır.” Şimdi diyelim ki ben dünyada barış hüküm sürsün diye dua ediyorum, ibadet ediyorum, meditasyon yapıyorum. Yani gerçekleşmesini istediğim bir niyetim var ve onun için çaba gösteriyorum. Ancak dünyada barış hüküm sürsün isterken anam babamla aram bozuk, iş yerinde fırtınalar estiriyorum, komşumla her fırsatta kavga ediyorum. Benim kendi küçük dünyamda, benim algı filtrelerim ve içsel fırtınalarımden kaynaklanan savaşlar hüküm sürerken dünyada barışı nasıl düşleyeceğim?

Çok erken yaşlarda öğrendiğim ve beni çok etkileyen bir söz var. Gandhi diyor ki “Dünyada görmek istediğin değişimin kendisi ol.” Barış istiyorsam, kendimle, ailemle, işimle, İlahi Olan’la olan kavgamdan vazgeçeceğim önce. Bu kavgayı başlatan içsel yaralarıma, dışarıda fırtınalar yaratan davranışlarıma bakacağım. Duam için zihnimden geçen düşünceleri, kalbimden geçen hisleri ve eylemlerimi birbirine hizalayacağım ki cüzi irademi kullanarak hayal ettiğim şeyin gerçeğim olması için varlığımdaki kuvvetle ve cesaretle buluşabileyim. Aksi türlü, başkalarının bahçeleri hep daha yeşil, başkalarının niyetleri hemen gerçekleşiyor da benimkilerde bir sorun var, hissine kapılma ihtimali var.

“Acımızda, zorlanmamızda, yaşama karşı çömezliğimizde yalnız değiliz ve birbirimizin tanıklığında, ihtiyaç duyduğumuz yaşam hazinelerimizi yeniden keşfedebiliriz.”

Şamanik öğretilerde zamanın döngüsel doğası, yaşamın eşikleri ve dönüşüm süreçleri önemli bir yer tutuyor. Doğum, ergenlik, kayıp ve ölüm gibi geçişler ritüeller aracılığıyla anlamlandırılıyor. Oysa modern yaşamda çoğu zaman bir kaybın ardından hızla toparlanmamız, bir krizi geride bırakıp yolumuza devam etmemiz bekleniyor. Sence çağımızın insanı geçiş dönemlerini yaşamayı mı unuttu, yoksa onlara tanıklık edecek toplulukları mı kaybetti?

Kökeni Afrika’ya dayandırılan bir söz var: “Bir çocuğu büyütmek için bir köy gerekir.” Biz, doğayla bağımızı kaybettik; köyümüzü, topluluklarımızı, imecenin gücünü kaybettik. Birlikten doğan kuvvetin hayatlarımızda yarattığı kolaylığa, umuda ve neşeye erişimimizi kaybettik. Tüm bu kayıplarla birlikte, sistemin bizim için çizdiği yaşam basamakları ve şehirdeki yaşantılarımızın içinde de erginlenme eşiklerimizi kaybettik.

Yaşımız ilerlerken, planlı ve plansız çeşitli vesilelerle sınanırız ve zorluklardan her çıkış, olgunluğa yeni bir adımdır aynı zamanda. Zorlukları aştıkça kendimize güvenmeye, yaşam kuvvetimizle tanışmaya ve “yapabileceklerimiz”e dair kendimize inanmaya başlarız. Bugün, erginlenme eşiklerinin yokluğunda ise kendi gücümüze erişimimizi kaybetmiş ve zorluklarla karşı karşıya geldiğimizde kurtarılmayı bekleyen, çocuk yetişkinlere dönüşmüş durumdayız. Kendine inanmayan, kendi gücünden bihaber insan umudunu nasıl diri tutacak?

Sorunun, ailemizin, eğitim sisteminde karşılaştığımız öğretmenlerin bize sunduğu ya da sunmadığı ve bizi yarayalan mikro-makra travmalarda arıyoruz; sürekli geçmişimizde, bireysel travmalarımıza dair kazılar yapıyoruz. Sorunun bireyde olduğundan neredeyse eminiz. Peki ya gerçekten sorun bizde değil de yaşamak zorunda bırakıldığımız sistemde ve kolektif kültürdeyse? Eşiklerde, kutlamalarda, cenazelerde, fırsat buldukça daha çok bir araya gelmeli ve yalnız olmadığımızı birbirimize hatırlatmalıyız. Acımızda, zorlanmamızda, yaşama karşı çömezliğimizde yalnız değiliz ve birbirimizin tanıklığında, ihtiyaç duyduğumuz yaşam hazinelerimizi yeniden keşfedebiliriz.

“Bir kitabın yazarı olmaya soyunduğunda insanın ilhamları ve şeytanları değişiyormuş, bunu çok net deneyimledim.”

Özge, sen aynı zamanda Omega Yayınları’nın genel yayın yönetmenisin; yıllardır pek çok kitabın okurla buluşmasına editör ve yayıncı kimliğinle eşlik ediyorsun. Bu kez masanın diğer tarafına geçip kendi kitabını yazdın. Başkalarının metinlerini çalışmaya-düzeltmeye alışmış bir editörün kendi cümleleriyle baş başa kalması nasıl bir deneyimdi? İçindeki editörü susturup yazara alan açabildin mi, yoksa bu iki kimlik zaman zaman birbiriyle çatıştı mı?

Bu soruyu çok önemsiyorum. Ben neredeyse 15 yıldır kitap editörlüğü yapıyorum; uzun yıllar kitaplara dair değerlendirme metinleri de kaleme aldım. Kitaplara da yazmaya da uzak değilim. Ancak bir kitabın yazarı olmaya soyunduğunda, insanın ilhamları ve şeytanları değişiyormuş, bunu çok net deneyimledim. İlham konusunda hepimizde uyanan şey benzerdir diye tahmin ediyorum: Yazma ritmini, akışı, kelimelerle buluşmayı kolaylaştıran bir rehber işaretler bütünü diyebilirim onlar için. Şeytanlar tarafında ise gölge işin içine giriyor ve bazen, insana başlangıç niyeti unutturup, işi “bir an önce bitirme”ye gelebiliyor iş. Bende de geldi. Yazmanın keyfine körleştim, tek bir hedefim var, dosyayı bir an önce yayınevine teslim etmek. Sonra senin metin üzerinden hatırlatmalarınla dedim ki, bir dakika, burada bir şey oluyor. Onun, aceleci, kolaycı gölgem olduğunu keşfettiğimde hikâye değişti; kelimelerimle ve kitabımla, gölgemi bilerek bir bağlantı kurdum ve son eklemeleri-düzeltmeleri bu bilinçle yaptım.

Kadim Bir Bilginin Bugünkü Sesi: Özge Uysal İle Şamanizm 101 Üzerine

Son olarak, kitabının adındaki “101” ifadesine dönmek istiyorum. Bu, bir başlangıcı, bir öğretiye açılan ilk kapıyı çağrıştırıyor. Ancak kitabını tamamlayan okurun yalnızca Şamanizm hakkında daha fazla bilgi edinmiş olmasını istemediğini düşünüyorum. Sence bir insanın bu kitabı okuduktan sonra yaşamına taşıyabileceği en önemli farkındalık ne olmalı? Ve senin kendi yolculuğunda hâlâ cevabını aradığın soru nedir?

Bu kitabı, Şamanizm’e ve kadim öğretilere dair hiçbir bilgisi olmayan okurlar da okuyabilirler, bu alana dair bilgisi olan ve Şamanizm’i, bu alanı hâl etmeye heves etmiş bir yazarın perspektifiyle incelemek isteyen okurlar da. Benim kitabın yazarı olarak niyetim, Şamanizm 101 ve kelimelerim vesilesiyle okurların kendilerini bilme-tanıma yolculuklarında derinleşme heveslerinin artması ve kendi yaşam kuvvetlerini keşfetmeleridir. Bu niyet ile bağlantılı birkaç soru da paylaşmak isterim çünkü kendimizi bilme-tanıma yolculuğumuzda, sokratik bir yöntem olarak, kendimize sorular yöneltmeyi çok önemsiyorum.

Kendimi bilmek, tanımak için bugün ne yapabilirim?

Hayata dair neyin özlemini çekiyorum? Bu özlemi, hangi seçimlerle doyurabilirim?

Benim bu dünyaya sunacağım hizmetim ne?

Dünyanın bana sunduğu armağanların hakkını vererek yaşamam nasıl mümkün?

İnsanların, dünya âlemindeki aynalarında (yani birbirlerine baktıklarında) sevilecek varlıklar görmelerini hatırlamaları için kendi aynamı nasıl temiz tutabilirim?


©mümkün dergi

Yasal Uyarı: Yayınlanan köşe yazısı/haberin tüm hakları Yuka Ajans Yay. ve Org. Tic. Ltd. Şti.’ye aittir. Köşe yazısı/haberin tamamı ya da bir kısmı kaynak gösterilmesi ve/veya habere aktif link verilmesi halinde dahi kesinlikle kullanılamaz.
Ayrıntılar için lütfen tıklayınız.

Reklam
Avatar fotoğrafı
Ankara’da Kültür Bakanlığı’na bağlı ajanslarda başlayan “yayıma hazırlama” tecrübesini İstanbul’da devam ettirme kararını aldığı 2015 yılından bu yana çeşitli yayınevlerinde bağımsız editör-düzeltmen olarak çalışıyor, yazar/yazar adaylarına metin kurgu-yaratım-çözümleme sürecinde editör desteği veriyor.