“Bir toplumun medeniyet seviyesi, hayvanlara olan merhametiyle ölçülür.”

Mahatma Gandhi

Bir sokak lambasının altında, kışın son ayazında titreyen bir köpek düşünün. Bir apartman boşluğunda yavrularını saklayan bir anne kedi. Gözlerinde bir şey var: “Beni fark et.”

4 Ekim Dünya Hayvan Hakları Günü, yalnızca bir takvim notu değildir. Bugün, bize insanlığın sınırını hatırlatır ve bir canlıyı fark etmek, ona zarar vermemekle değil; yaşamını kolaylaştırmakla başlar.

Sessizliğin Bedeli

Şehirler büyürken sokaklar küçülüyor. Ama o küçülen alanlarda birileri hâlâ bizimle yaşam mücadelesi veriyor. Onlar bizimle aynı toprağa basıyor, aynı gökyüzüne bakıyor ama çoğu zaman görünmez kalıyorlar.

Uluslararası raporlar, her yıl milyonlarca sokak hayvanının açlık, hastalık ya da kötü muamele nedeniyle yaşamını yitirdiğini söylüyor. Oysa bu istatistiklerin ardında birer “hikâye” var: bir sabah kapısında mama kabı bulamayan köpek, bir arabanın altında kalan yavru, ya da bir insanın sessizce arkasını dönüp yürüdüğü küçük bir kalp… Sessizlik bazen en büyük şiddet olur çünkü sessiz kalanın vicdanı körelir.

Birlikte Yaşamanın Etiği

Hayvan hakları, doğa korumacılığından çok daha fazlasıdır. Bu, bir etik bilinç meselesidir.
Montreal Deklarasyonu’nun da vurguladığı gibi: “Acı çekebilen her varlık, adaletin konusu olmalıdır.” Yani sokak hayvanlarını korumak, “merhamet göstermek” değil, “adaleti hatırlamak”tır. Çünkü adalet, sadece insan için değildir. Yaşamın bütününe eşit bir saygıyı gerektirir.

Sokaktaki bir köpeğe su vermek, bir kedinin kışlık yuvasını yapmak, yalnızca iyilik değildir; aynı zamanda medeniyetin göstergesidir.

Bir Kap Mama, Bir Kültür

Bugün birçok şehirde “besleme noktaları” kuran gönüllüler, yerel belediyelerle iş birliği içinde çalışan dernekler ve mahalleli dayanışma grupları, bu sessiz canlıların hayatına dokunuyor. Onlar, toplumsal empatiyi yeniden inşa ediyor.

Dünyanın birçok yerinde Kenya’dan Belçika’ya kadar “insan merkezli yasalar” değişiyor. Bazı ülkeler hayvan refahını anayasal hak olarak tanıdı bile. Bu, insanın kendisiyle kurduğu ilişkinin dönüşümüdür aslında.

Bir mama kabı, bir yasa maddesi, bir çocukla birlikte sokakta mama dağıtmak… Hepsi aynı kökten beslenir: sahiplenmek. Yalnızca hayvanı değil, bu dünyanın ortak sorumluluğunu sahiplenmek…

Sokak hayvanlarına nasıl davrandığımız, toplumun ahlaki aynasıdır. Çünkü “hayatın kıymeti”ni en çok, karşılıksız sevgi gösteren o gözlerde görürüz. Sokaklardaki canlara uzanan her el, aslında kendi insanlığımıza uzanır.

Mümkün’ün Notu:

Bu Ekim, bir fark yaratmak için küçük bir şey yap. Bir su kabı koy, bir mama paylaş, bir sokak dostunu veteriner kontrolüne götür. Belki de en önemlisi onu fark et. Çünkü fark ettiğin an, artık o yalnız değildir.

©mümkün dergi

Yasal Uyarı: Yayınlanan köşe yazısı/haberin tüm hakları Yuka Ajans Yay. ve Org. Tic. Ltd. Şti.’ye aittir. Köşe yazısı/haberin tamamı ya da bir kısmı kaynak gösterilmesi ve/veya habere aktif link verilmesi halinde dahi kesinlikle kullanılamaz.
Ayrıntılar için lütfen tıklayınız.