Tasavvufî tekâmül, ilk bakışta insanın kendini büyüttüğü, çoğalttığı, güçlendirdiği bir yol gibi anlaşılır. Oysa hakikatte bu yol, insanın kendi merkezinden çekilerek hakikatin merkezine

Çocukların kalbi, dünyayı ilk kez keşfeden bir bahçe gibidir. Bu bahçeye ekilen her düşünce, her duygu zamanla kök salar ve karakterin bir parçası

Tasavvufta aşk, bir duygunun adı değildir; bir dönüşüm biçimidir. İnsanı olduğu yerden alır, bildiği benliği çözer ve onu hakikate doğru sessizce yürütür. Bu

Bilim ile maneviyatın çelişmediği, aksine birbirini tamamladığı düşüncesi İslam düşünce tarihinde çok güçlü bir yere sahiptir. Hem İslam filozofları hem de bilim insanları,

Toprak, sabrın, tevazunun ve yeniden doğuşun sembolüdür. Üzerine basılır, kazılır, kirletilir ama o yine de doğurur. Sessizliğinde merhamet, sabrında hikmet vardır. İnsan da

İnsanın kalbi, sonsuz bir yolculuğun sırlarını taşır. Tasavvuf ehli, bu yolculuğu “Dört Kapı, Kırk Makam” ile anlatır. Bir gönül haritası gibi her kapı

Adalet, yalnızca hukukun terazisinde ölçülen bir kavram değildir; kalbin terazisinde, vicdanın pusulasında kendini gösteren bir hakikattir. Mevlânâ’nın ifadesiyle, “Adalet, ağaçlara su vermektir; zulüm

Zamanın ruhu, insanı kalabalıkların ortasında daha yalnız bırakıyor. Elimizin altında yüzlerce iletişim aracı var ama birbirimizin gözlerine bakıp konuşmayı, aynı sofrada oturup dertleşmeyi,

Her gün, iş hayatında yaşadığımız stres, aile içinde ortaya çıkan anlaşmazlıklar, sosyal medyanın üzerimize yüklediği kıyaslar ya da içsel huzursuzluklarımız bize yük getirir.

Gökyüzüne yükselen duman yalnızca ağaçların değil, içimizde büyüttüğümüz merhametin de yandığını gösteriyor. Rabbim biliyor; O her şeyin şahidi. Her zerrede O’nun hükmü, her