Son aylarda benim de sıkça karşıma çıkıyor, “İnsan sevmiyorum,” ya da “İnsanlar kapatılsın” gibi paylaşımlar. İlişkilerin giderek daha da zorlaştığı aşikâr, herkes aşağı

Bir yanda sağlık, ekonomi, barınma sorunlarıyla boğuşan yaşlanan ebeveynler… Diğer yanda geleceğini kurmaya çalışan, belirsizliğin ortasında yön arayan gençler… Ve tam ortada, sessiz

Uzun yıllardır insanoğlu bilgiye tutundu hatta bilgiyi kutsadı. Hayatın karmaşasını kontrol etmenin tek yolu olarak gördü. Çocukluğumuzdan beri bize öğretilen buydu: “Bilirsen güçlüsün,

Biz insanoğlu, neden hayatımızda bir aksilik olduğunda en kötüsünü düşünmeye meyilliyiz? Onca ihtimal arasından olumsuzlarını seçer, kafa patlatırız. Günlük yaşamımızda bile olumsuz olayları

Acı geldiğinde bir yol bulursun. Gerçekten geldiğinde…Ama ıstırap? Istırap, henüz gelmemiş bir acının hayalinde kıvranmaktır. “Ya…” diye başlayan cümlelerin, “lazım”larla kurulan hayatların gerilimidir.

İnsan fark etmek üzere yaratılmış tek varlıktır, kendi anlamına ve gerçekliğine ulaşabileceği tüm programlar kendisine varoluştan armağan edilerek yaratılmıştır. Bu süreç, fark ettiklerinden

Bazen kendimizi birinin hayatında vazgeçilmez bir figür olarak konumlandırırız. Sürekli ulaşılabilir olmanın verdiği mağduriyet hissi ile, bunun sunduğu güç arasında sıkışıp kalırız. Bir

Birçoğunuz Ho’oponopono tekniğini duymuşsunuzdur: “Özür dilerim, lütfen beni affet, teşekkür ederim, seni seviyorum.” Bu dört basit cümlenin, yaşamınızda mucizevi değişimlere alan açabileceği ve

Dostlarımla, öğrencilerimle ve iş arkadaşlarımla sohbetlerde şu cümleyi sıkça duymaya başladım: “2024 zor bir yıldı.” Evet, hepimiz farklı şekillerde sınandık bu yıl. Kimimiz

Âdem ile kâinatın ilişkisini düşünüyorum. Diğer bir deyişle insanı ve kâinatı. Dünya değil bakın düşündüğüm, koca kâinat. Dünya dediğin, kâinatın içinde küçücük bir