Hayatınızda her şey yolunda görünüyor olabilir. Bir işiniz, yerleşmiş bir rutininiz ve sizi bir noktaya taşıdığına inandığınız bir yönünüz vardır. Dışarıdan bakıldığında büyük

Bazı kitaplar vardır; sana yeni bir şey öğretmez, ama uzun zamandır bildiğin hâlde görmezden geldiğin bir gerçeği yüzüne sakinlikle bırakır. Gittiğin Her Yere

Yeni yıl geldiğinde hayatımızın kontrolünü geri alacağımıza inanmak isteriz. Yeni bir defter açmak, eski alışkanlıkları geride bırakmak, bu kez gerçekten olacak demek isteriz.

Hiç kendini hayatın hızına yetişemiyormuş gibi hissettin mi? Herkes bir yerlere varıyormuş, bir şeyler başarıyormuş, büyük hikâyeler yazıyormuş gibi görünürken sen olduğun yerde

Kendini geliştirme çağında yaşıyoruz. Bu iyi. Gayet iyi. Fakat aynı çağ, paradoksal biçimde, kendini geliştirmeyi bir gösteri alanına dönüştürenleri de çoğaltıyor. Bazı insanlar

Y kuşağı olarak aslında hiçbir dönem “gerçek anlamda gençliğini yaşayan bir nesil” olamadık.Çocukluğunda sokakta büyüyen, ergenliğinde interneti keşfeden, yetişkinliğinde dijital kapitalizmin hızına yakalanan,

Bazen çocuklar “çok olgun”, “abla gibi”, “küçük anne gibi” diye övülür. Oysa bu erken olgunluk bazen sessiz bir çığlıktır. “Parentifikasyon” adı verilen bu